Tak naprawdę się mi nie chciało. Nawet bardzo – stąd dwuletnia luka w zeznaniach. Motylątko poszło do szkoły. Motylówna wyprowadziła się z domu. Motylek będzie w tym roku zdawał maturę. Ale motyl powiedział, że powinnam dzielić się swoimi refleksjami z innymi. Więc się dzielę i dzielić będę, choć nie wiem jak regularnie mi to będzie wychodzić.
Opadają mi łuski z patrzałek moich wzmocnionych szkłami, a to co widzę szeroko otwartymi oczyma jest wstrętne, odrażające wprost – jednym słowem właśnie – upadek Babilonu.
To co widzę w firmie, która wydawała się silna jednością zaskakuje i przeraża. Budzi też we mnie refleksję – czy wszyscy jesteśmy tak zakłamani i podli, tacy łasi na pieniądze, pilnujący własnych korzyści? Czy naprawdę nie liczy się już nic oprócz pieniędzy?
Jak to jest? Inteligenty, wykształcony człowiek okazuje się złodziejem i intrygantem. Jego bóg to jego własne ego. Pełne pychy poczucie wyższości, męski szowinizm wyłażący spod lukrowanej przykrywki w trudnych emocjonalnie chwilach. Ateista patrzący z pogardą na wierzących – to “ciemnogród” przecież. A jednak to nie “ciemnogród” kradł i doprowadził do wewnętrznych tarć i konfliktów w firmie i do jej likwidacji.
Od jakiegoś czasu towarzyszył mi obraz miasta czekającego na zagładę. Nie umiałam go pojąć – w końcu żaden ze mnie prorok;). A potem podczas wieczornej modlitwy znalazłam opis upadającej Wielkiej Nierządnicy. I ostrzeżenie – uciekaj żeby się ubrudzić. A potem… dostałam wypowiedzenie. No cóż – Babilon upada a ja się ewakuuję.
Ateizm – życie bez Boga rodzi kwaśne owoce. Człowiek bezbożny ma serce niewypełnione Miłością Największą, bo jej tam nie wpuszcza. Ale takie serce jest zaproszeniem dla szatana, który się zadamawia zmieniając człowieka w moralne zombi.
Na własne oczy dostrzegłam działanie złego. Poczułam jego zimny oddech na plecach w pełnej nieufności i podejrzliwości atmosferze w dogorywającej firmie. Boję się myśleć jak bardzo świat ulega zakaźnemu obumieraniu serca.
wrz11
